Hoog Water

Hoog Water?
Een prachtige dag was voorspeld met temperaturen die eerder aan eind mei doen denken dan aan begin april. Maar dat het nog begin april is, bleek wel toen ik afgelopen zondagochtend 9 april verwachtingsvol in korte broek om kwart over acht in de auto stapte om op weg te gaan naar Wijhe. De weilanden vertoonden nog witte plekken van de rijp en de thermometer gaf 3, 2 en een moment nog maar 1 °C aan! Oeps, had ik wel de juiste kledingkeuze gedaan? De zon scheen gelukkig al vol op, dus dat moest wel goed komen.

René en Anneke hadden voor vandaag twee routes uitgezet langs de Hoogwatergeul bij Veessen. Een recent kunstwerk van Rijkswaterstaat om ruimte te geven aan de rivier bij hoge waterstanden. Vanaf Veessen tot aan Wapenveld zijn twee dijken aangelegd van 8 km lang, waar bij extreem hoog water in de IJssel het overtollige water ingelaten kan worden om zo een extra arm aan de rivier te geven. Dit scheelt dan zo’n 71 cm in waterpeil en houdt Deventer het ook droog. Dus skiken is niet alleen sportief bezig zijn, je leert er ook nog eens wat van bij.

 

De start was aan de Veerweg in Wijhe. Daar verzamelden wij ons op de parkeerplaats en meldde Leo uit Zwolle zich ook aan. Hij is een liefhebber van skeeleren en klassiek langlaufen en heeft het skiken ook ontdekt als een sport om het langlaufgevoel gedurende de rest van het jaar vast te houden.
Even na negenen vertrokken we in zuidelijke richting. Wij, dat waren René en Anneke natuurlijk als gidsen en vervolgens Gilles, Hans, Leen, Eelco, Marianne, ondergetekende en Leo. Het zonnetje warmde ons al een beetje op en rustig rolden we door Wijhe richting Fortmond. Na zo’n kleine 40 minuten en ruim 6 km verder bereikten we het rustpunt bij de oude steenfabriek van Fortmond. Onder de fabriekschoorsteen kwamen uit de rugzakken kannen met koffie, thee en wat versnaperingen te voorschijn. Het was goed toeven zo langs de boorden van de rivier en aanleiding tot een fotomomentje.

 

Na de koffie drukten we op de bel en kwam de Kozakkenveer naar ons toe. Tussen Fortmond en Veessen vaart deze voetveer van april t/m oktober. De veer is genoemd naar de Kozakken die tijdens de Napoleontische oorlogen hier de IJssel overstaken om het tegen de Fransen op te nemen. Het zonnetje in onze gezichten legde de scheepsmaat op de – inmiddels meer overdrachtelijke – gevoelige plaat vast

Aan de overkant splitste de groep zich in tweeën; een snellere groep die op papier voor de ca. 16 km in totaal zou gaan en een groep die het ietsjes rustiger aan zou doen en een wat kortere afstand zou pakken. Het eerste deel van beide routes voerde ons over de 800 m lange waterinlaat van de Hoogwatergeul om daarna de meest westelijk dijk van de geul in noordelijke richting te volgen. Vers aangelegd asfalt en een mild zuidenwindje zorgden ervoor dat een lekker tempo aangehouden kon worden.

 

Geleidelijk nam de afstand tussen de snellere en de wat langzamere groep toe. Door het weidse landschap konden we elkaar toch nog lang zien. Het heldere weer maakte dat we volop van het landschap konden genieten. Er was echt sprake van lentelicht; een koel licht door het blauw van de hemel en de schone lucht in contrast met het heldere groen van de weiden en de fellere kleuren van bloeiende heesters en bomen. Prachtig!
De snellere groep bestaande uit René, Eelco, Leo en ik, trok lekker door en kilometer na kilometer rolde onder onze bandjes weg. Leo kon goed meekomen, maar was ook onder de indruk van het gemak waarmee vooral Eelco al dubbelstokkend het tempo kon blijven maken. Hij heeft het skiken na een proefles zichzelf verder aangeleerd en mist daardoor de afwisseling tussen de verschillende technieken. Dan is het sowieso knap gedaan hoe hij met ons mee rolde. Sterker nog, ik was diegene die tegen het einde om een kleine tempoverlaging moest verzoeken.
Ik schreef al dat op papier de route in totaal 16 km zou bedragen. Toen we aan de Gelderse kant van de veerpont bij Wijhe aankwamen, zat de andere groep met Anneke, Marianne, Hans, Leen en Gilles lekker op een bankje te wachten. Hun kilometerteller stond op 14 km. Leo’s kilometerteller gaf toen netto 19 km aan, maar we waren er nog niet helemaal.

 

Vanaf de veerpont was nog ruim een halve kilometer rollen naar de parkeerplaats. Dus al met al zijn er zo op de zondagochtend twee behoorlijke routes gerold. En wat geeft het? Het was prachtig weer en we hebben er nog wat van opgestoken.
René en Anneke, bedankt.

Peter Jansen